Friday, July 23, 2004

درختها ايستاده ميميرند

درختها ايستاده ميميرند
امروز ۱۹ تير ۱۳۸۳ ميباشد .من در اتاق خويش تنها وخموشم و به ياد ياران وعزيزاني هستم كه در روز ۱۸ تير در تهران دستگير و بازداشت شده اند و در حالحاضر در بازداشتگاه اطلاعات يا سپاه ميباشند
طبق خبر موثقي از دو شيزه روشنك بهشتي عضو خبرنگاران بدون مرز روز۱۸تير در مقابل درب دانشگاه تهران تعدادزيادي ازجوانان اين مرز بوم دستگيرشده اند منجمله تعدادي از كادر مركزي شوراي ملي ازاديخواهان
 جداي از گرايشات سياسي اين عزيزان. تمام انها جزو افراد روشنفكر ونوانديش اين جامعه ميباشند كه ميتوانستند در اينده ايران موثر باشند .كه با اسارت انها فرياد واعتراضشان در گلو خفه ماند .البته اين خواست استبداد بود.در درونم اتشي برپاست با تمام انها هم اوا شده ام وعليه استبداد فريادميزنم.ايا هيچ به اسيران در بند فكر كرده ايد به انهائي كه هر لحظه انتظارمرگ وجوخه اعدام را دارند
هيچ اميدي نيست همه درها بسته است گوشها هيچ صداي فريادي را نميشنوند .ناله جوانان وطن در دل خاك سرد خاموش ميشود وجغد استبداد مستانه بر نعش فرزندان وطن ميخند د .هيچ فريادرسي نيست
از تير ۱۳۸۲ تا به امروز يك سال ميگذرد .زندانيان اين يك سال,اعداميها,واسيران بند چه زود به فراموشي سپرده ميشوند وباز امسال اسيران وقربانيان جديد.از خود ميپرسم د يو سياه استبداد تا كي قرباني ميگيرد اين همه داغ بس نيست مگر اين جوانان چه ميخواهندغير از حق وحقيقت
مگر ابراز عقيده جرم است مگر دگر انديشي و نو انديشي جرم است تا كي مابايد تاوان ارتجاع و استبداد حاكم را بدهيم
ام اين بيداري ,اين اعتراضها مرا بانگ ميدهد و اميدوارم ميكند,اميدوار كه راهي را كه در پيش گرفته ام عاقبت به ازادي منتهي ميشود و وطن از ظلم واستبداد رهائي ميابد
و باز به خود ميگويم
اندكي صبر صحر نزديك است
شمع نو)مجيد كريمي )    
تاريخ       ۱۳۸۳.۴.۱۹